Een poging tot overbrugging…
Nog:

Zoals de meeste die hier terechtkomen wel weten, verblijf ik van januari tot begin mei in het overzeese Canada, in de omgeving van Vancouver. Deze blog is mijn manier om met jullie allemaal te delen wat er daar zoal gebeurt, hoe hard de cultuurshock aankomt, hoe jet-lag voelt, hoe ver het daar van huis is, hoe het voelt vier maanden (zo goed als) op eigen benen te staan zonder de mensen die je kent van thuis (in Leuven, dan wel in Mechelen).

Foto: Jonathan Jackson
(Klik vooral eens door naar zijn site!)
Ik hoop dat jullie bezoek aan deze pagina’s Vancouver wat dichterbij zal brengen, en dat jullie in je reacties ook voor mij Belgixeb wat naar Canada kunnen brengen. Daarom doop ik deze pagina’s tot “Poging tot overbrugging…” in alle betekenissen die die frase ook mag hebben…

25 februari 2005

…want als Alex dat zegt… Vandaag is dus (een van) de belangrijkste filoso(o)f(en) die er nog rondloopt op deze aardbol even langs geweest op onze universiteit. Om een lezinkje te houden op kosten van xe9xe9n of andere benefactor die het wel zag zitten om enkele liters water te kopen en wat kleingeld neer te tellen om een dikbetaalde prof uit Berkeley, California naar Vancouver te halen. Goed voor ons want John Searle krijg je niet elke dag te zien.

De lezing zelf was misschien niet van het hoogste niveau, maar dat lag misschien ook aan het feit dat er niet zo gek veel tijd was. Je moet bovendien wat gewoon worden aan ‘s mans manier van doen. Searle staat erom bekend “nogal zeker van zichzelf te zijn” om het met een gigantisch understatement te zeggen, en die roddel bleek nogal waar te zijn. Hij heeft niet nagelaten ook af en toe wat verdoken commentaar te geven op zijn ouder werk, maar al bij al was hij wel de man die het eens allemaal ging komen vertellen (al was er ook een bijrol weggelegd voor zijn niet-aanwezige hond).
Trouwens, de foto hierboven is weer eens van het net geplukt. Ik had mijn eigen fototoestel wel mee, maar omdat de zaal overvol zat en ik net de laatste foto van mijn rolletje moest maken, heb ik mijn paparazzineigingen maar bedwongen

Het is weer een tijdje geleden, I know, maar een presentatie en een midtermexamen morgen heeft me een tijdje van mijn blog weggehouden. Om terug in te pikken where we left off, zal ik maar eerst een historische dag behandelen.
Iets meer dan twee weken geleden werd namelijk het 2004 – 2005 NHL Hockey Season afgelast. Na meer dan 150 dagen getouwtrek tussen de eigenaars van de NHL en de spelers en bijna enkel nog tijd voor de play-offs werd er uiteindelijk besloten om er maar de brui aan te geven voor dit jaar.
Resultaat: het land in rouw. Figuurlijk alleszins: een ijshockeygek land als Canada (this is our sport titelden de commercials die smeekten om terug te beginnen hockeyen) leeft van het ene NHL seizoen in het andere blijkbaar. Voor de inwoners van Vancouver is het nog eens zo erg. Vorig jaar werden de Vancouver Canucks net geklopt in de finale van het NHL seizoen, en dit jaar zouden ze er met quasi hetzelfde team tegenaan gaan. Nu het seizoen uiteindelijk werd afgelast, is de hoop om de Stanley-cup ook eens een jaartje in Vancouver te houden aanzienlijk geslonken. Volgend seizoen zal er immers wellicht een vertimmerd team aan de slag moeten…

Ook letterlijk zou het land wel eens in rouw gedompeld kunnen geweest zijn. Hier op Main Mall hing de Canadese vlag immers halfstok op 16 februari. Ik heb even rondgekeken op de webpagina’s van UBC maar niet meteen een aanwijsbare reden gevonden waarom de universiteit in de rouw zou geweest zijn, buiten dan de afgelasting van het hockeyseizoen. Het einde van de Canadese wereld…

15 februari 2005

Ooit al eens over een strand gelopen, met achter je een bos, voor je een ondergaande zon boven een door een eiland gebroken oceaan, met links een deel van een stad, en rechts een ander deel? Nee? I have. Aan de westkant van Stanley Park, hier in Vancouver. Mijn eigen foto’s zijn niet echt aan de digitale kant, dus je zal het met deze impressie moeten doen:

(meer van dit fraais hier)

Vooraleer het zover was, werd wel eerst het plaatselijke aquarium verkend (link). Niet echt een uitgestrekte zoo of zo, maar toch eens leuk om te doen. Leuk om nog eens een zeehond, een zeeleeuw en een zeeotter van dichtbij te zien. Maya, de vrouwelijke zeeotter, zou trouwens de moeder zijn van een kleintje dat nu in de Antwerpse Zoo zit (of is dat dan in Planckendael?). Ook Spiniker, de zwart-witte dolfijn, kreeg bezoek.
De imposantste dieren daar zijn echter de beluga’s. Een soort grote witte dolfijn (er is wellicht een wetenschappelijk correctere beschrijving, maar kom ) die tot zes meter groot wordt en er ongeveer zo uit ziet:

Als je ooit eens naar Vancouver komt, zeker eens langslopen.

13 februari 2005

In Belgixeb, misschien in Europa tout court, nemen we acte van grote evenementen zoals de uitreiking van de Grammy’s, de Daytona 500, de Superbowl godbetert. We hebben er een vaag idee van hoe groots die dingen zijn, hoe belangrijk en hoe spectaculair.
Als je in Canada zit, krijg je pas echt een beeld van de omvang en de impact van deze evenementen. Vorige week was er de Superbowl (het officieuze wereldkampioenschap voor American Football teams [de Amerikanen denken natuurlijk dat ze in hun sporten de beste ter wereld zijn en nodigen dan ook geen buitenlandse teams uit ]) tussen de New England Patriots en de Phildelphia Eagles. En dat hadden we geweten. In de week voor het evenement (de week na de halve finales) worden coaches en spelers gexefnterviewd, worden er opnames geanalyseerd, wordt er gespeculeerd over game plans, en wordt luidop de vraag gesteld of de Patriots nu als de eerste dynasty van de 21e eeuw mogen worden beschouwd nu ze voor de derde keer in vier jaar de Superbowl hadden bereikt.

For those who care, de Patriots wonnen met 24 – 21, voor 145 miljoen kijkers wereldwijd, en ja, ze worden dus nu beschouwd als de eerste dynastie van de 21e eeuw.

Vandaag was er dan weer de uitreiking van de Grammy Awards. Valt daar veel over te vertellen? Niet echt, alleen de publiciteit die daarrond wordt gevoerd! Niet te geloven hoeveel mensen voor hun toestel zitten bij deze uitreiking. Om Jennifer Lopez en Marc Anthony te zien optreden (spannend!), of Lynyrd Skynyrd (zo mogelijk nog spannender), en het gros van de beeldjes te zien gaan naar jonge snaken die eigenlijk nog alles te bewijzen hebben. Maar goed dat de betreurde Ray Charles nog enkele van de beeldjes postuum wist op te eisen. Die Amerikanen toch, ze gaan het nooit leren he.
I can’t wait for the oscars

6 februari 2005

De Vlaamse delegatie in Vancouver werd vandaag voor twee weken met 33 % vergroot. Vanmiddag kwam immers de vriendin van BDB aan om even van de ervaring te komen proeven. Eigenlijk is dat niet slecht, zo eens iemand van buitenaf over de vloer krijgen. Het geeft gewoon aan hoe snel we gewoon worden aan goede dingen. Alles is hier groots, nieuw, mooi, geweldig, vriendelijk voor haar. En, you know, voor ons is het dat natuurlijk ook, maar na zes weken op het Amerikaanse continent begin je te vergeten wat je ziet, en begin je voorbij te gaan aan allerlei details.
Oplossing? Genieten dus, met volle teugen. Van de zonsondergangen, van de zonsopgangen, de slapeloze nachten wegens slechte kussens en matrassen, van het vele werk
Nee, serieus, we zitten hier goed, dank je.

P.S.: Het spijt me dat ik al die trouwe bezoekers blijf teleurstellen. Ik doe mijn best…

28 januari 2005 en volgende

Vanavond waren we getuige van een oerdegelijk basketbalwedstrijdje. Eentje dat hier ‘klassiek’ genoemd wordt. In een rechtstreeks duel voor de eerste plaats in de Pacific Division moesten de plaatselijke Thunderbirds de wei in tegen de Vikes uit Victoria (hier net over het water op Vancouver Island). In wat eigenlijk een verdedigende wedstrijd had moeten worden, met twee teams die gemiddeld niet veel laten scoren, werd uit het uiteindelijk 106 – 110, na double overtime. De eerste werd afgedwongen door de bezoekers met een open dunk, terwijl er nog een tweede keer werd verlengd door een fantastische driepunter van UBC’s Jordan Yu, die on the buzzer, zoals het hoort , het geluk aan zijn kant had toen zijn worp eerst de ring raakt om er dan toch nog door te vallen.
Met onze topschutter op de bank, wegens vijf fouten, was de tweede verlenging er echter te veel aan en werd er toch nog verloren.
Om het verhaal meteen af te maken: Jammer, maar niet getreurd, de dag nadien was er immers opnieuw een wedstrijd, tegen diezelfde Vikes. En die werd wel gewonnen zij het met iets minder spectaculaire cijfers: 68 – 65.
Ondertussen zijn we nog een week verder en heeft UBC het thuisvoordeel weten te veroveren in de eerste ronde van de play-offs. Met een tweede plaats in de divisie moeten we eerst nog voorbij Simon Fraser van de overkant van de stad om dan in de tweede ronde opnieuw tegen Victoria te kunnen spelen.
Spannend? Voor niet-sportfanaten natuurlijk, niet, voor de UBC-fans wel natuurlijk. Dat zie je hier ook aan de attendances die hier blijven stijgen de laatste weken. Voor de laatste thuiswedstrijd van het seizoen waren er zo’n 1500 betalende bezoekers. Da’s meer dan een wedstrijd in de Belgische tweede klasse in het voetbal, denk ik. Nog een reden nodig om naar Canada te komen? Sport dus.

25 januari 2005

Nooit gedacht dat de vragen die ik mij stelde ook nog kans hadden op een antwoord. Natuurlijk hoop je daar wel op als je een bepaalde (studie)richting inslaat dat je vroeg of laat wel op een antwoord zal stoten, maar vragen als ‘wat is het om een literary scholar te zijn?’, ‘wat doen wij in literatuurdepartementen?’, ‘waarom bestaan die departementen xfcberhaupt en krijgen die geld van de overheid?’ zijn niet de meest gemakkelijke om te beantwoorden. Ik zie een aantal “positivisten” onder jullie al knikken aan jullie pc omdat dit precies de vragen zijn die jullie ook wel eens beantwoord zouden willen zien, zij het vanuit een ander perspectief. Als jullie echt een antwoord willen op deze vragen, stel ik voor dat je hier in UBC eens een cursusje komt volgen bij Dr. Alex Dick (insert crappy joke here), want die man blijft mij verbazen.

Alex himself

Niet in het minst omdat die man het de normaalste zaak van de wereld vindt om met een aantal van zijn studenten een paar uur een koffietje (of theetje ) te gaan drinken. Probeer maar eens een prof te vinden waarbij jullie dat kunnen doen. Ik heb er alvast moeite mee om een Leuvense prof te vinden die ik dat zie doen…

P.S.: Jullie hebben gemerkt dat er niet echt veel updates waren de voorbije dagen: door hopen werk is het er niet echt van gekomen om bovenop essays en presentaties nog eens tekstjes te gaan typen voor het thuisfront. Ik zal mijn best doen om de volgende dagen met mondjesmaat de gebeurtenissen van de voorbije week te laten doorsijpelen

21 januari 2005

Rijdend op de bus uitkijken over een volledige stad in het donker en met allerlei lichten die rondrijden, die aan en uit gaan. Je moet hier plekken hebben waar je, met een filmallusie op Michael Manns Heat, kan zeggen: ‘city of lights’, al slaat het daar natuurlijk niet op Vancouver (so what am I talking about anyway?). De onderstaande foto geeft wel een mooi beeld van hoe zo’n zicht er moet uitzien. Enjoy, more to come on literary theory. Check back soon

btw: vanavond zijn we downtown getrokken en in zo’n sleazy Noord-Amerikaanse cinema naar Closer gaan kijken. Wat wil ik hier mee zeggen? Niks eigenlijk, gewoon even verduidelijken waarom ik op de bus zat, waarschijnlijk.

20 januari 2005

They have struck again. Net wanneer je denkt er vanaf te zijn, zitten ze opnieuw in je huis. U raadt waar het over gaat? Eekhoorns dus. Eerst zat er zo’n beest bijna in mijn kamer, maar met gevaar voor eigen leven heb ik die aanval nog kunnen afweren.
Het slimme beest (in de veronderstelling dat het om dezelfde dader ging. Hoe hou je die beestjes ook uit elkaar?) had echter een open raam ontdekt bij de kamer van Craig (een roommate die in de kamer naast mij zit). Mocht het geen Canadese gewoonte zijn om, zelfs bij afwezigheid, je deur open te laten staan, was er nog geen probleem geweest wellicht. Maar aangezien Craig nu eenmaal wxe9l de Canadese nationaliteit heeft, zag onze indringer de kans om naar beneden te rennen. Paul (een andere roommate) en ik zijn dan maar op eekhoornjacht gegaan om het beestje terug in de open lucht te krijgen. Met allerlei corneringsmanoeuvres probeerden we het te pakken te krijgen, maar ondanks dat we beneden de ramen hadden opengegooid, is het op een of andere manier terug naar boven gevlucht om uiteindelijk terug dezelfde weg naar buiten te gaan als het naar binnen gekomen was.
N.B.: die eekhoorns hier zijn dan wel van de slimste dieren die ik al gezien heb (met de inbrekerskills dat die hebben!), het zijn niet bepaald de meest propere: naast studentenkamers bestaat hun favoriete jachtterrein voornamelijk uit vuilbakken. Niet bepaald de beestjes die je in huis wil hebben rondtrippelen dus.